Վանա ծովուն արշալույսը

      Հայոց ցեղասպանությանը նվիրված միջոցառումների շրջանակում 10-4 դասարանը դիտեց  <Վանա ծովուն արշալույսը> ֆիլմը:

    Ֆիլմը պատմում է   1915-ի ջարդերից հրաշքով փրկված մի ընտանիքի  մասին:   Գլխավոր հերոսը՝  ութսունամյա Կարապետ պապը,  փորձում է օտարության մեջ՝ հեռավոր Ամերիկայում, պահպանել կորուսյալ հայրենիքի հիշողությունը իր ընտանիքի անդամների  գիտակցության մեջ։ Կարապետ պապը  իր պարտքն է համարում ամեն տարի՝ ապրիլի 24-ին , Թուրքիայի դեսպանատան դիմաց այրել այդ երկրի ազգային դրոշը՝ այդ համարելով բողոքի միակ ձև։ Ֆիլմի հերոսները երեք տարբեր սերունդների ներկայացուցիչներ են, ում համար տեղի ունեցած  սարսափելի ոճրագործությունը ընկալվում է  տարբեր տեսանկյունից. մի բան միայն  անժխտելի է բոլորի համար. յուրաքանչյուր հայի արյան մեջ առկա է   գենետիկ հիշողությունը, որը հնարավոր չէ սպանել կամ ջնջել` անկախ նրանից, թե որտեղ է ապրում հայը:

 Կինոդիտումից հետո աշակերտների հետ կազմակերպվեց  քննարկում, քննարկմանը հրավիրվել էին նաև ազատամարտիկներ   Արամայիս Եղիազարյանը և Կարեն   Կոստանյանը,  ներկա էին նաև դպրոցի  ռազմագիտության,  պատմության ուսուցիչները: Աշակերտների տպավորությունները այնքան խորն էին , որ միանգամից խոսել  դժվարանում էին.   զգացմունքները խառնվել էին  իրար. ցավի հետ մեկտեղ  և՛ կսկիծ կար, և՛ մորմոք, և՛ ատելություն, և՛ վրեժ, և՛ հավիտյան պայքարելու ու հաղթանակի հասնելու բուռն ցանկություն:  Սակայն բանականությունը հաղթեց զգացմունքին, ու երեխաների խոսքը  հնչեց  որպես մրմունջ ու  աղոթք, հավերժության միջից հնչող հաղթանակի պատգամ. պատմությունը չի մոռացվում, անցյալը  հուշում  է, ներկան՝ պարտադրում, ապագան՝ թելադրում…